De roman 'Three men in a boat' (1889) van Jerome K. Jerome beschrijft een boottochtje langs de Thames, waarbij ook een bezoek wordt gebracht aan de doolhof van Hampton Court.
In het hoofdstuk ‘Tweede dag-nacht’ van Umberto Eco's 'The name of the rose' (1980) wordt het bestaan van een bibliothecair labyrint ontvouwd, dat de sleutel vormt voor de oplossing van dit spannende mysterie. De hoofdpersoon citeert tevens een oude tekst over het oplossen van labyrinten. In het in sommige versies opgenomen naschrift van het boek ‘De metafysica van de misdaadroman’ worden drie soorten labyrinten omschreven.
'Larry's party' (1997) van Carol Shields is een roman over het leven van een bloemenverkoper die zijn droom waar maakt: hij wordt doolhofontwerper van beroep. Recentelijk in het Nederlands vertaald.
'De tuinen van Bomarzo' (1968) van Hella Haasse handelt over Italiaanse, zestiende-eeuwse tuinen vol slingerpaden en geheimzinnige, reusachtige beelden. Naar verluidt een van de favoriete romans van onze vorstin.
In Wim de Bie's 'Meneer Foppe en het gedoe' (1987) droomt meneer Foppe opnieuw zich hoe hij voor het eerst kennis maakte met zich bekneld voelen: "Ze waren op schoolreis. De hele klas zat al in de bus, klaar voor de terugtocht. Allen hij holde nog wanhopig zoekend naar een uitgang, in het doolhof van de speeltuin Oud-Valkeveen." (p.92)
Franquin tekende in de strip Guust een episode waarin deze creatieve en ongewone kantoorbediende een doolhof van het archief bouwt.
Marja Oosterman publiceerde haar jeugdboek 'ALF: een geheim heb je nooit alleen' (z.j.) integraal op internet. In hoofdstuk 14 verdwalen twee hoofdpersonen in een doolhof.
Romans rondom het metaforisch gebruikte thema doolhof of labyrint zijn er vele: Elisabeth Augustin, 'Labyrint' (1955); Jan Banan, (1964) 'Doolhof in meervoud'; Anna Blaman, 'De doolhof' (1951/1978); Jorge Luis Borges, 'De tuin van de paden die zich splitsen' (een van de korte verhalen van Borges behandelt een boek dat een literair doolhof is); Fleur Bourgonje, 'Labyrint' (2002); P.N. van Eyck, (1911) 'De getooide doolhof'; David De Jong, 'De stenen doolhof' (1935); Eduardo Mendoza, 'Het labyrint van de olijven' (1995); J. van Oudshoorn, 'Doolhof der zinnen' (1950); Marianne Philips, 'De doolhof' (1964); Sybren Polet, 'De andere stad: een labyrint ' (1994); Alain Robbe-Grillet, 'In het labyrinth' (1963); Ted Vierhout, 'Het erotisch labyrint: een vertelling over reizen, liefde en leed, drama en dans' (1982). In een aantal van deze romans komt een duidelijk aanwijsbaar exemplaar van een doolhof voor.